Trudne pytania

Miałem identyczne pytanie od mojej równiez 4,5 letniej córki Hani :) , może to taki wiek :)
Hania jakis czas temu dostała w prezencie książkę “Dlaczego ?” , książeczka napisana w formie pytań i odpowiedzi dla dzieci. Jest tam min. dział o życiu, pytania skąd się biorą dzieci, są też pytania o umieranie. Moja córka kiedy jej to czytałem te pytania i odpowiedzi zaczęła wnikać mocniej w temat. A ponieważ oboje z żoną uważamy, że nie ma co dziecku kręcić (za wyjątkiem Świętego Mikołaja ale to inny temat) zacząłem tłumaczyć o co chodzi w rodzeniu się i umieraniu. Nie ukrywam że pomogły mi odpowiedzi zawarte w tej książeczce. Oczywiście nie jest to pora na przekazanie Hani informacji “technicznych” jak dochodzi do poczęcia.Jednak fakt, że dziecka nie przynosi bocian jest dla Hani zrozumiały. Co do umierania to było trudniejsze, nie potrafiła zrozumieć dlaczego już nigdy więcej nie będzie odwiedzać prababci i tu użyłem przykładu o raju (o piekle na razie nie wspominałem).
Tematy trudne, książka nieco pomogła

@Piotr: naukowo chyba nie ma potwierdzonej żadnej ;). Co do religii to sam nie wiem. Raczej nie wcskać na się, ale patrząc z praktycznego punktu widzenia (i może idąc trochę na łatwiznę) to porządkuje trochę zrozumienie wszechświata.

@Bartek: z tym skąd się biorą dzieci nie mieliśmy problemu, to akurat da się wytłumaczyć bazując na faktach, unikając szczegółów. Dziadek raz powiedział jej, że dzeci przynosi bocian i musieliśy odkręcać! Akurat jestem zdania, że jak dzieci są takie małe to trzeba karmić je rzetelną wiedza, nie głupotami. Dzieci są mega-logiczne i konsekwnentne w pytanich – dokładnie jak u Ciebie, Wiktoria zdała logiczne pytanie. Aha i Święty Mikołaj to jedyna ściema – ma to uzasadnienie wychowawczo-tajemnicze ;)

@Asia S.: To byłoby jakbym był politykiem. Tutaj wolę zająć moje stanowisko, a nie stanowisko wielu ludzi. Ja wierzę (albo chce wierzyć?), że nasze życie to coś więcej niż banalne przemiany chemiczno-fizyczne, kawał galarety, który nami kieruj i kawał mięcha, którym jesteśmy. I w jakiejś formie istnijemy po tym jak skończy się nasze życie tutaj. Dowodu ne będę miał raczej dopóki się nie przeknam. Szczerze mówiąc pasuje mi to i mogę bardzo, badzo długo obyć sę bez dowodów :)

Powiedziałbym, że nie umieramy tylko dopiero się rodzimy i dopiero wtedy zaczynamy naprawdę żyć :) Tak powiem mojej Wiktorii, która na razie ma 2,5 roku. Pozdrawiam :)

Najlepiej nie straszyć dzieci, czyli na pytanie “czy ja tez umrę?” nie mówić wlasnie czegoś w stylu “masz jeszcze dużo czasu, nie martw się” bo odrazu implikuje się dziecku ze śmierć to coś starsznego o co należy sie martwić. Tak to wyglada z komunikacyjnego punktu widzenia i tego jak dziala mózg (co nie widzi “nie” tylko to co jest za “nie”)
{mam nadzieje, że moja wypowiedź nie zabrzmiała jak krytyka czy cos w tym guście ;-)}

@Magda: kryyka? skąd ;). “nie martw się”-wiem, że to durna rada, nawet dla dorosłego. 100% zgoda – po takiej wypowiedzi dziecko i dorosły zrozumie Śmierć – martw się! Niedostateczny z komunikaci dla tatusia :(.

Mea culpa – mocno mnie zamurowało i nie wiedziałem co powiedzić. Moja śmierć mnie niespecjalnie rusza – wiem, że tak będzie, trzeba przygotować wszystko tak, żeby sprawić jak najmniej kłopotów żyjącym. To nie tak, że jestem gotów umierać ;), wprost przeciwnie dbam coraz bardzij o zdrowie, bo chcę przeżyć jak najwięcej i nie rozmienić go na drobne.

Co innego jeżeli chodzi o najbliższych. Kto potrafi o tym myśleć racjonalnie ręka w górę. Ja nie potrafię i nie chcę. Można się domyślić dlaczego.

@Hubert: podoba mi się bardzo “są w nas i żyją w nas”. Część o genach bym ominął, bo pytania o geny mogłyby znowu zaprowadzić na manowce ;). Dzięki za inspirację.