Po napisaniu tego tekstu postanowiłem napisać małe ostrzeżenie na początku: UWAGA tekst filozoficzny. Nie znajdziesz tu odpowiedzi tylko same pytania.
Skąd bierze się taka motywacja w pracy u ludzi, którzy prowadzą własne firmy? Skąd czerpią siłę i energię do pracy? Jak to się dzieje, ze im się nie nudzi? Wszystko co robią przekłada się w jakiś sposób na ich sukces. Realizują swoją wizję, zarabiają więcej, lub jak pomylą się to mniej, ale dzięki temu ciągle się uczą. Trudno sobie wyobrazić, żeby ktokolwiek kto pracuje dla siebie szukał miejsca na bumelowanie i myślał ?mnie to nie obchodzi?. To maksymalnie niedorzeczne.
Jestem w stanie zrozumieć, że ludzie pracujący dla kogoś nie czują tego samego, robią coś, co daje satysfakcję, ale rzadko mają okazję poczuć, że realizują swój plan, dążą do swojego celu. Czasem dają sobie luz i nie wykorzystują całkowicie swoich możliwości z różnych względów. W końcu wszyscy jesteśmy ludźmi.
Po co ten wstęp? Bo zastanowiło mnie to, że ludzie tak jak do pracy u kogoś tak też często podchodzą do swojego życia. Odkładanie na później rzeczy ważnych, skupianie się na pierdołach, unikanie podejmowania decyzji. To już jest bez sensu. W tym momencie nie obchodzi mnie sprzedawanie jakiejkolwiek filozofii rozwoju osobistego, bo to też nie ma najmniejszego sensu przy takim podejściu. Wszystko co robimy w życiu sprowadza się do prostego pytania: dla kogo żyjesz.
Dla mnie? Dla szefa? Dla sąsiadów, dla swoich dzieci, bliskich? Dla siebie? A może boisz się odpowiedzieć? Bo ja trochę. Dla kogo spędziłem dzisiejszy dzień? Dla kogo spędzę kolejne tygodnie? Ile na tym zyskam ja, ile na tym zyska moja rodzina? Dla kogo piszę te słowa?
Ludzie (o ciekawe, piszę ludzie, a tak naprawdę pisze o sobie) lubią sobie wmawiać, że robią coś dla kogoś ?przecież to dla was mnie ciągle nie ma?, ?przecież to dla nich się poświęcam?. Niezła wymówka. W naszej kulturze nie można robić czegoś dla siebie, bo dostaje się łatkę egoisty, a poza tym tak można zagłuszyć wyrzuty sumienia, gdy okazuje się, że tak naprawdę robię to wszystko dla czegoś innego i przy okazji robię sobie krzywdę.
W szkole uczę się dla rodziców, bo gdy przychodzę do domu z dobrą oceną to dostanę pochwałę, w pracy staram się dla szefa, bo on daje mi podwyżkę, nowy samochód kupuje dla sąsiadów, bo to oni będą mnie w nim widzieć itd., itp. To wszystko składa się na życie. Dla kogo, więc żyję? Jeżeli dla kogoś innego, to faktycznie może mi się nie chcieć. Jeżeli żyję dla siebie, to co do cholery miałoby usprawiedliwiać to, że mi się nie chce?
Drugie pytanie po tym dla kogo coś robię brzmi: dla kogo warto. Na pewno nie tylko dla siebie, ale na pewno też nie dla wszystkich. Coś mi mówi, że zadanie sobie tych dwóch pytań we właściwym momencie i szczera na nie odpowiedź potrafi zdziałać wiele dobrego. Po czym poznać, że masz odpowiedź? Jestem pewien, że poznasz, kiedy udzielisz płytkiej odpowiedzi to będziesz to wiedzieć, trudno siebie oszukać.
Dla kogo żyję? Dla kogo warto? Dla kogo robię to co robię teraz? I czy warto?
Niesamowicie ważne te Twoje pytania…i wcale nie Å‚atwo na nie odpowiedzieć. A może inaczej – odpowiedź nie napawa komfortem i pojawia siÄ™ chęć ucieczki…. ale warto siÄ™ z nimi zmierzyć.
Ważne pytania, a nawet najważniejsze! Od odpowiedzi zależy to, jak pokierujemy naszym życiem. CiÄ…gle gonimy za czymÅ›, jeszcze tylko to jedno zadanie, jeszcze tylko jedno zaliczenie, jeszcze… A potem wreszcie zrobiÄ™ coÅ› dla siebie. A przecież wszystko, co robimy, powinniÅ›my robić przede wszystkim dla siebie. Prosta zasada, o której zbyt czÄ™sto zapominamy. Najpierw daj sobie, a potem innym. Nasza satysfakcja z życia przekÅ‚ada siÄ™ na relacje z innymi ludźmi. JeÅ›li bÄ™dziemy sfrustrowani, niezadowoleni, bo nie robimy tego, co byÅ›my chcieli, to nie wniesiemy ani w swoje życie, ani w życie innych ludzi zbyt wiele.
Åšwietny artykuÅ‚. PozwolÄ™ Sobie na tak lakoniczny komentarz, jako że w peÅ‚ni zgadzam siÄ™ z tym, co napisaÅ‚eÅ› – i lepiej tego nie ujmÄ™. Uważam ponadto, iż sÄ… to bardzo ważne sÅ‚owa, które wypadaÅ‚oby jakoÅ› wyróżnić oraz powracać do nich czÄ™sto, by… nie zapomnieć. Mamy szansÄ™, aby otworzyÅ‚a siÄ™ przed Nami zupeÅ‚nie inna perspektywa życia, abyÅ›my poznali, co tak naprawdÄ™ oznacza życie w peÅ‚ni satysfakcjonujÄ…ce, życie *Moje*, o co chodzi z jego sensem (przy czym nie powinniÅ›my zadowalać siÄ™ tym, co stereotypowo czÄ™sto przychodzi do gÅ‚owy w pierwszym odruchu).
Uważam, iż przepaść pomiÄ™dzy życiem prawdziwym, a oszukiwaniem siebie – jest wielka. Dla wielu „oszukiwanie siÄ™” być może stanowić bÄ™dzie za mocne sÅ‚owo, lecz Ja uważam, iż zgodziliby siÄ™ ze MnÄ…, gdy z biegiem czasu odwrócÄ… siÄ™ i dojdÄ… do wniosku, że w gruncie rzeczy to nie byÅ‚o ich życie, lecz… kogoÅ› innego.
Pozdrawiam ze szczerym uznaniem, Mariuszu.
Gdybym miaÅ‚ żyć tylko wyÅ‚Ä…cznie dla siebie to… poÅ‚ożyÅ‚bym siÄ™ i nic bym nie robiÅ‚ :)
CzÅ‚owiek to taka istota, że dla innych siÄ™ stara – czÄ™sto nawet gdy jest niewygodnie siÄ™ starać. Ja jednak staram siÄ™ dla innych gdy mi jest wygodnie, a gdy nie jest wygodnie to nie robiÄ™ tego czegoÅ›.
I chyba kwestia w pogodzeniu naszych marzeÅ„ i pragnieÅ„ z tym co możemy dać innym, bÄ…dź na odwrót – dziaÅ‚ania dla innych z tym co my potrzebujemy. Lecz jak to z ludźmi bywa… dla każdego coÅ› innego.
Pozdrowienia z wakacji,
Orest
PS: Pocieszne Twoje dzieciaki… choć Mati maÅ‚o zadowolony z tak późnej sesji fotograficznej ;)
Zgadzam się z tym, że istnieje tendencja do przypinania łatki bycia egoistycznym gdy żyje się i robi coś tylko dla siebie. Myślę, że Ci którzy ciągle szczycą się życiem i robieniem czegoś dla innych w głębi duszy i tak wyświadczają przysługę samym sobie, czepiąc (często nieuświadomioną) satysfakcję, dumę i zadowolenie ze swojego altruistycznego działania.
„wszystko co robisz robisz dla siebie
więc nie zaprzeczaj przecież wiesz jak jest
tak czy inaczej jesteś człowiekiem
nie wierz tym co mówiÄ… że inaczej jest”
zgadzam siÄ™ w 100% z Ola M. on 11 sty 2009 at 3:39 pm #
taki „czysty” altruizm nie istnieje :-) co nie znaczy że pomaganie innym hamuje nasz rozwój, wrÄ™cz przeciwnie
Jestem zdania, że większość ludzi robi to ze względów społecznych, a największym bodźcem jest oczywiście kobieta. To dla nich tak się przepychamy łokciami i walczymy nawet nie o pieniądze, a raczej o pozycje społeczną. Jestem zdania, że gdyby nie one nasza motywacja była by znacząco niższa. Skupialibyśmy się raczej głównie na rzeczach, które nas satysfakcjonują na codzień, ale to oczywiście tylko moje przypuszczenia.
U mnie zależy od dnia, a głównie od etapu życia i roli, która przeważa.
Czasami poprostu służę innym, bo nie ma wyjścia, bo tak narzuca społeczeństwo, rodzina, etc.
Na koniec dodam, że czasami żyję bo żyję, bo to jest cel sam w sobie. Czasami żyję ciekawie, wygodnie, sympatycznie, w miłości, spokoju i robię co jakiś czas coś nowego, co mnie rozwija.
Życie okazuje się takie piękne, gdy człowiek się zatrzyma na moment. Popatrz na przyrodę, na krajobrazy.
Fajnie, że wywiązała się taka dyskusja, szkoda, że ja byłem nieobecny ;). Najciekawsze jak różne reakcje i zrozumienie artykułu może się pojawić. Tym bardziej, że w tym przypadku wiem, co autor miał na myśli przez przypadek ;).
@Joanna: faktycznie łatwo przestać siebie pytać, nie pojawia się wtedy żadne dręczące uczucie. Może to i lepiej?
@Justyna: lwica po polowaniu najpierw je sama, a później karmi mÅ‚ode. Ma przeżyć, bo inaczej zginÄ… wszyscy. Mój znajomy mi powiedziaÅ‚ „Dziecko potrzebuje szczęśliwych rodziców, a nie zgorzkniaÅ‚ych dorosÅ‚ych” I to samo, tak jak piszesz odnosi siÄ™ do reszty, niezadowolony nie wyzwoli szczęścia u innych
@TiDżej: dzięki
@Orest: Masz rację, że gdybym miał robić coś dalej tylko dla siebie, to już dotarłem tam gdzie chciałem i wiem gdzie bym się zawinął. Mati raczej zdziwiony, że siostrze zebrało się na czułości :)
@Ola M, Mindfreak: też jestem zdania, że altruizm wynika z egoistycznych pobudek. I wcale siebie nie wybielam, jeżeli komuś pomagam, to wiem, że po tym poczuję się lepiej. Uczucie pewnie jest trochę bardziej somplikowane, ale to i tak nie ma znaczenia, bo gdyby pomaganie komuś mnie bolało, to poewnie tego bym nie robił i już. Tutaj chodziło mi o to, że czasem człowiek podejmuje wybór, który powoduje, żę jego jawne deklaracje stoją w sprzeczności z konsekwencjami. Np. dla rodziny wyjeżdżam na dwa lata do pracy za granicę. Efekt: po dwóch latach nie ma rodziny, bo tak naprawdę człowiek wyjechał ścigać swoje ambicje.
@Pine: to pewnie też, tutaj moja hipoteza brzmiałaby: zależy od wieku i aktualnej pozycji społecznej. W pewnym momencie nie jest to wystarczający motywator.
@Ula: z tym narzucaniem, to dlaczego dajemy sobie coś narzucić? Przecież mamy wolną wolę?
„a najwiÄ™kszym bodźcem jest oczywiÅ›cie kobieta.”
Ja mam inne zdanie, mówiÄ…c brutalnie dla mnie kobieta (w sensie miÅ‚ość do partnerki życiowej) to bardziej taki „dodatek” do życia, ktoÅ› z kimÅ› można podzielić siÄ™ szczęściem (bo samemu przecież nudno) niż jakiÅ› cel, sens życia.
W sumie pierwszy raz tu jestem ale nie mogÄ™ nie skomentować bo temat od zawsze mnie drÄ™czy. Zawsze chciaÅ‚em robić wiÄ™cej dla siebie niż robiÄ™ dopóki nie odkryÅ‚em że robienie dla innych daje ng wiÄ™cej satysfakcji i energii. Jak robiÄ™ coÅ› dla siebie to trudniej mi siÄ™ zmotywować bo zawsze dochodzÄ™ do wniosku typu a po co mi to.. Nawet firma którÄ… staram siÄ™ rozwijać, istnieje wÅ‚aÅ›nie po to żeby w przyszÅ‚oÅ›ci moje dzieci mogÅ‚y zaznać wiÄ™cej szacunku niż ja miaÅ‚em od innych przyjemność zaznać. Å»ona ciÄ…gle mi wmawia że ja tylko wÅ‚asne ambicje ale dla siebie samego naprawdÄ™ nic by mi siÄ™ nie chciaÅ‚o…
Pozdrawiam